Praca naukowa i społeczna Od 1960 roku pracował w Zakładzie Słowianoznawstwa, przekształconym następnie w Instytut Slawistyki Polskiej Akademii Nauk. Habilitował się w 1977. W latach 1980–1981 był wiceprzewodniczącym „Solidarności” w PAN, co skutkowało spowolnieniem jego awansów w karierze naukowej. Wykładał na Uniwersytecie Łódzkim w latach 70. oraz 1980–1982 oraz Katolickim Uniwersytecie Lubelskim (1988–1990). Tytuł profesora nauk humanistycznych otrzymał w 1989 roku.
W latach 1990–1998 był przewodniczącym Rady Naukowej Instytutu Slawistyki PAN. W instytucie tym był zatrudniony do 1997. Następnie od 1997 do 2004 był profesorem Instytutu Języka Polskiego PAN. Był wykładowcą Uniwersytetu Warszawskiego, m.in. w Instytucie Badań Interdyscyplinarnych „Artes Liberales”. Był promotorem w osiemnastu przewodach doktorskich, m.in. w przewodzie doktorskim Jadwigi Kozłowskiej-Dody.
Został wybrany na członka Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (w 1983; w 1990 na członka zwyczajnego); członka Komitetu Językoznawstwa PAN (w 1974; w latach 1975–1984 był jego sekretarzem; w latach 1990–2002 wiceprzewodniczącym) – a w jego ramach na członka Komisji Dialektologicznej Komitetu Językoznawstwa PAN;