Ostatni z okrętów „Ramillies” otrzymał jeszcze podczas budowy tzw. bąble (ang. bulges) – dodatkowe zewnętrzne przedziały przeciwtorpedowe, wypełnione m.in. rurami stalowymi i wodą, zwiększające szerokość kadłuba z 27 do 31,2 m i wyporność pełną do 33 540 t. Jeszcze do wiosny 1918 roku zmodernizowano w ten sposób „Revenge” i „Resolution”, a po I wojnie światowej „Royal Sovereign” i „Royal Oak”. Prędkość okrętów mimo to nie zmalała i wynosiła ok. 21,5 węzłów. Okręty różniły się po modernizacji nieco szerokością. Na „Royal Oak” zastosowano wyższe bąble, dochodzące prawie do pokładu głównego na śródokręciu, takie same zastosowano później na „Ramillies”A. Daszjan, op.cit.. W 1918 roku zastosowano na okrętach platformy startowe dla samolotów z podwoziem kołowym, na dachach wież B i X (nr 2 i 3), lecz zostały one wkrótce zdemontowane.
thumb|HMS „Royal Oak” w 1937 roku W odróżnieniu od typu Queen Elizabeth, okręty typu R podlegały jedynie niewielkim modernizacjom w okresie międzywojennym. W latach 20. zdjęto z nich 2 działa 152 mm umieszczone na pokładzie i dodano 4 pojedyncze działa przeciwlotnicze 102 mm Mk V, zamienione następnie pod koniec lat 30. przez 4 podwójne stanowiska dział 102 mm Mk XVI w półwieżach. W latach 30.