Wojna z Bannokami – konflikt zbrojny pomiędzy armią USA, lokalnymi milicjami i cywilnymi ochotnikami a plemieniem Bannoków wspieranym przez Pajutów. Miał miejsce w roku 1878 na terytorium Idaho, Oregonu oraz fragmentach Wyoming i Montany.
Wstęp W roku 1877, lud Bannoków (ang. Bannock) liczył około 600 członków zamieszkałych w Ross Fork Agency nad Upper Snake River w południowo-wschodnim Idaho. 150 mil na północ, kolejnych kilkuset Bannoków dzieliło rezerwat Lemhi wraz z Szoszonami i Turakinami (Szoszoni Zachodni). Bannokowie żyli pokojowo w rezerwacie od traktatu z białymi w roku 1868 (wcześniej w 1863 byli obiektem masakry nad Bear River w której zginęło kilkaset osób). Jednakże presja powodowana przez białych osadników osiedlających się na przeznaczonych dla nich ziemiach wywołała zarzewie konfliktu. Było to wywołane błędną interpretacją słowa „Camas”, które w traktacie z Bannokami zapisano jako „Kansas” (chodziło o prerię Camas, która stanowiła dla Bannoków ważne źródło pożywienia). Coraz ciężej było też o żywność, gdyż zwierzyny było mniej niż kiedykolwiek wcześniej, zaś obiecane rządowe przydziały żywności były niewystarczające. Dodatkowo nadeszły też wieści o powstaniu Nez Percé.