Samodzielna Dywizja Strzelców Morskich (ros. Отдельная дивизия морских стрелков) – jednostka wojskowa białych podczas wojny domowej w Rosji
Historia Decyzja o sformowaniu jednostki wojskowej strzelców morskich pojawiła się jeszcze przed przybyciem adm. Aleksandra W. Kołczaka do Omska. 12 grudnia 1918 r. został przez głównodowodzącego wojskami białych na Wschodzie wydany rozkaz o utworzeniu w Krasnojarsku Samodzielnej Brygady Strzelców Morskich. 17 grudnia dowództwo objął kontradmirał Gieorgij K. Stark. Zastępcą dowódcy został kpt. 2 rangi P. W. Tichmieniew, zaś szefem sztabu – sztabskapitan Ozolin. Brygada składała się z dwóch batalionów, na czele których stali kpt. 2 rangi N. N. Stiepanow i ppłk Doliecki oraz dywizjonu artylerii strzelców morskich (12-16 lekkich dział polowych). Bataliony składały się z czterech kompanii, kompanii specjalnego przeznaczenia, oddziału karabinów maszynowych, oddziału łączności, oddziału dywersyjnego, oddziału pomocniczego i oddziału ćwiczebnego. Brygada liczyła ok. 1,5-2 tys. ludzi, w tym ok. 200 marynarzy odkomenderowanych z Flotylli Wołżańsko-Kamskiej. Żołnierze Brygady nosili mundury piechoty ze złotymi pagonami, na których były wyszyte litery М.С. Na lewym rękawie znajdowała się naszywka w kolorze czerwonym z 2 skrzyżowanymi karabinami lub 2 działami (artylerzyści). W marcu 1919 r.