1925) Przez kilka lat występował z zespołem w Opéra de Monte-Carlo (Kuszenie pasterki, Podlotki, Cimarosiana, Zefir i Flora, Romeo i Julia, Bal) i Théâtre des Champs Élysées w Paryżu (Błękitny pociąg i Théatre Sarah Bernhardt (Sielanka pasterska, Stalowy krok, Oda, Syn marnotrawny, Lis). W latach 1925–1929 odbył z zespołem kilka tras po Europie – tańczył m.in. w Barcelonie, Madrycie, Rotterdamie, Amsterdamie, Berlinie, Londynie, Wiedniu, Budapeszcie i Brnie. Wiosną 1922 przez kilka miesięcy dorabiał jako tancerz w zespole Léonide’a Massine’a. Zakończył współpracę z zespołem Ballets Russes w związku z jego rozwiązaniem po śmierci Diagilewa w sierpniu 1929.
W latach 1929−1931 był solistą i choreografem w zespole Anny Pawłowej, m.in. tańczył rolę księcia w balecie Amarilla oraz mniejsze role w sztukach: Wieszczka lalek, Fleci zaczarowany, Taniec hiszpański, Zaproszenie do tańca i Polskie wesele. Po rozpadzie zespołu, spowodowanym śmiercią Pawłowej w 1931, dołączył do grupy tanecznej Opéra Russes a Paris (prowadzonej przez Marie Rambert) i odtworzył główne role w spektaklach: Karnawał w Lyric Theatre na Hammersmith i Pietruszka w Lyceum Theatre w Londynie. W tym samym roku rozpoczął karierę pedagogiczną jako nauczyciel tańca klasycznego.