Fitzroy powiedział przy okazji wodzom, że sami też popełnili „ciężką zbrodnię, mordując ludzi, którzy się dobrowolnie poddali uznając waszą wodzowską godność. Biali ludzie nigdy nie zabijają jeńców”. Wezwał Europejczyków i Maorysów do życia w pokoju bez dalszego rozlewu krwi.
Osadnicy i przedstawiciele New Zealand Company byli oburzeni wnioskami gubernatora, ale były to wnioski wielce roztropne i pragmatyczne: Maorysi mieli przewagę nad osadnikami w stosunku 900:1, a wiele iwi od dziesięcioleci gromadziło broń, co pozwalałoby im na wyniszczenie białych w okolicach Wellington i Nelson. FitzRoy zdawał sobie sprawę, że wysłanie wojsk przez rząd brytyjski by rozpocząć wojnę z Maorysami w obronie białych osadników jest bardzo mało prawdopodobne Raport FitzRoya został zaaprobowany przez sekretarza do spraw kolonii, lorda Stanleya, który oświadczył, że akcja pod przywództwem Thompsona i Wakefielda była „oczywiście nielegalna, bezprawna i nierozumna”, i że ich śmierć była tego „naturalną konsekwencją”. William Williams, przywódca Stowarzyszenia Misjonarzy Kościoła, również jasno wskazał winę „naszych pobratymców, którzy poczynali nierozważnie i wyraźnie sprowokowali krajowców”.
Przypisy
Kategoria:Historia Nowej Zelandii