thumb|240px Bug-Jargal – powieść Wiktora Hugo z 1818, pierwsza w dorobku autora. Została napisana w wieku 16 lat, opublikowana w gazecie le Conservateur littéraire w 1819, w zmodyfikowanej formie książkowej dopiero w 1826, anonimowo. Pierwotnie miała stanowić część cyklu utworów, których narratorami byliby żołnierze napoleońscy opowiadający dziwne historie zaszłe w ich życiu. Autor z zadowoleniem stwierdzał jednak, że plan ten nie został zrealizowany i Bug-Jargal pozostał samodzielnym utworem.
Treść Narratorem powieści jest Leopold d’Auverney, młody francuski wojskowy, którego dzieciństwo upłynęło na San Domingo, gdzie jego wuj był plantatorem, właścicielem dużej grupy czarnych niewolników. Leopold, zakochany z wzajemnością w swojej kuzynce Marii, początkowo nie zwracał uwagi na los tych ludzi. Jego uwagę zwraca jedynie Habibrach – okrutny niewolnik-nadzorca oraz Pierrot, człowiek odważny i pełen wewnętrznej godności. Leopold ratuje mu życie, kiedy Pierrot protestuje przeciw surowemu traktowaniu niewolników, za co rozwścieczony wuj bohatera chce go zabić.