Cechy utworu Chociaż Bug-Jargal jest młodzieńczym utworem, jego konstrukcja w ogromnej mierze przypomina późniejszą, dojrzałą twórczość pisarza zarówno w sposobie konstruowania fabuły, jak i w charakterystyce postaci. Wątek społecznego wykluczenia Bug-Jargala będzie wielokrotnie powtarzał się w Nędznikach, Pracownikach morza czy nawet frenetycznej powieści Han z Islandii. Równie typowe są postaci Marii (idealnej kobiety), zaś Habibrach należy do hugoliańskich postaci-potworów, wykluczanych ze społeczeństwa z powodu odrażającego wyglądu i przez to stopniowo ulegających nienawiści do całego świata. Bug-Jargal jest utworem pełnym typowego dla autora patosu, wyraziście wartościuje ludzkie bohaterstwo i szlachetność, potępia tchórzostwo i małostkowość, ukazaną na przykładzie wprowadzonych w drugiej redakcji dzieła kolonizatorów.
Hugo podkreślał, że nie rekonstruował w utworze prawdziwych wydarzeń, a jedynie starał się ukazywać atmosferę epoki i typowe dla niej postawy. Michael Riffaterre określał ten zabieg jako „dążenie do prawdy fikcyjnej”.