Paleobiologia i paleoekologia Przedstawiciele Microraptorinae są znani z niewielkich rozmiarów, a także – w niektórych przypadkach – zdolności do lotu lub szybowania. Currie i Longrich stwierdzają, że jest mało prawdopodobne, by Hesperonychus miał cztery skrzydła umożliwiające szybowanie, jak Microraptor, i sugerują, że bardziej przypominał sinornitozaura, który osiągał zbliżone rozmiary. Odkrycie Hesperonychus potwierdza, że przedstawiciele Microraptorinae byli znacząco mniejsi od innych członków Dromaeosauridae.

W przeciwieństwie do odpowiednich ekosystemów w Azji i Europie, w środowiskach północnoamerykańskich brak było niewielkich dinozaurów drapieżnych. We współczesnych ekosystemach, zdominowanych przez stałocieplne ssaki, liczba gatunków niewielkich zwierząt jest znacznie większa niż dużych, dlatego też dysproporcja pomiędzy liczbą gatunków dużych zwierząt a małych w późnokredowej Ameryce Północnej jest niezwykła.

Odkrycie Hesperonychus pomaga wypełnić tę lukę, zwłaszcza wraz ze znalezieniem szczątków co najmniej dziesięciu niewielkich teropodów, prawdopodobnie również należących do Hesperonychus (jak również trzydziestu zaurornitolestów i dwóch dromeozaurów), dinozaur ten był bardzo pospolitym zwierzęciem na tamtych terenach.