stary ogród botaniczny przy ulicy Niemcewicza przemianowano na arboretum, status pomnika przyrody otrzymało przeszło 70 obiektów, co oznaczało niemal czterokrotny wzrost liczby pomników przyrody w mieście. Dotyczyło to m.in. magnolii przy alei Ossolińskich, cisów przy placu Teatralnym, miłorzębów przy ulicy Gimnazjalnej i ulicy Konarskiego, katalpy przy Pałacu Młodzieży, perełkowca japońskiego przy ulicy Fordońskiej.
Jako konserwator przyrody Wilcz wspierał ogród botaniczny w podbydgoskim Myślęcinku, przyczyniając się do budowy ogrodu roślin górskich (alpinarium). W 1996 objął w Myślęcinku kierownictwo Centrum Edukacji Ekologicznej. Po trzyletniej przerwie miał wrócić na stanowisko wojewódzkiego konserwatora przyrody (po przekształceniach administracyjnych w województwie kujawsko-pomorskim) 1 lipca 1999. Zmarł kilka dni przed planowanym objęciem tej funkcji.
Bibliografia [M.D.], Pożegnanie. Marek Wilcz (1959-1999), w: "Kalendarz Bydgoski", rocznik 33, 2000, s. 271-272 (z fotografią)
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Technologiczno-Przyrodniczego im. Jana i Jędrzeja Śniadeckich w Bydgoszczy Kategoria:Polscy ekolodzy Kategoria:Urodzeni w 1959 Kategoria:Zmarli w 1999