Król W 1228 roku Radosław został koronowany w Żiczy przez swego stryja Sawę na króla Serbii. Jego teść Teodor Angelos około 1227 roku, po opanowaniu Tesaloniki ogłosił się cesarzem Romejów i podjął energiczne kroki zmierzające do opanowania Konstantynopola. Radosław całkowicie podporządkował się teściowi. Nawet na dokumentach podpisywał się po grecku. Greckie napisy umieszczał też na wybijanym pieniądzu. W sprawach wiary i Kościoła zwracał się o radę do biskupa Ochrydy Demetriosa Chomatianosa. Jego progrecka postawa nie przysporzyła mu poparcia w kraju. Klęska Teodora Angelosa pod Kłokotnicą w 1230 roku i zdobycie hegemonii przez Bułgarię na Bałkanach doprowadziło w 1233 roku do wybuchu buntu możnowładców serbskich o orientacji probułgarskiej. Radosław zbiegł do Dubrownika, gdzie zdążył jeszcze wydać przywilej dla kupców dubrownickich. Ostatecznie władzę w państwie przejął jego młodszy brat Władysław. Bardzo prawdopodobne, że Radosław wrócił do Serbii, gdzie wraz z żoną wstąpił do klasztoru. Okoliczności jego śmierci nie są znane .
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Stefan Radosław · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.