Karta Ateńska – dokument uchwalony na konferencji zwołanej przez Biuro Muzeów w Atenach, trwającej w dniach 21-30 października 1931 roku. W nim po raz pierwszy zostały sformułowane ogólne normy postępowania konserwatorskiego, które miały obowiązywać we wszystkich krajachPaweł Dettloff, Odbudowa i restauracja zabytków architektury w Polsce w latach 1918-1930. Teoria i praktyka, Universitas, Kraków, 2006, s. 400.
Historia powstania Karty Jej poszczególne uchwały zostały podjęte na podstawie analizy referatów, przedstawionych przez konserwatorów, biorących udział na ateńskiej konferencji. Referaty te opisywały różnorodną problematykę i postawy wobec zabytków, jak również porównywały doktryny konserwatorskie, panujące w poszczególnych krajach. Wśród referujących byli dwaj polscy konserwatorzy, historyk sztuki Jan Alfred Lauterbach oraz Jarosław WojciechowskiPaweł Dettloff, Odbudowa i restauracja zabytków architektury w Polsce w latach 1918-1930. Teoria i praktyka, Universitas, Kraków, 2006, s. 401. W Konferencji uczestniczył także prof. Marian Lalewicz, architekt i konserwatorMarian Lalewicz, Sprawozdanie z Międzynarodowej konferencji w Atenach w sprawie ochrony i konserwacji zabytków sztuki i historji, odczytane dn. 18 marca 1932 r.