Z jego inicjatywy powstał rezerwat Nowe Miasto (powiat pasławski).

W Olsztynie kontynuował działalność w zakresie ochrony przyrody, początkowo społecznie jako delegat ochrony przyrody, a od 1 lutego 1951 jako wojewódzki konserwator przyrody przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej. Również na terenie województwa olsztyńskiego dokonał inwentaryzacji pomników przyrody oraz rezerwatów, przygotowywał dokumentację dotyczącą nowych obiektów. W ciągu dwudziestu lat pracy na stanowisku wojewódzkiego konserwatora przyrody (na emeryturę przeszedł w lipcu 1971) doprowadził do nadania statusu pomnika przyrody 572 obiektom. Powstały także 53 rezerwaty o łącznej powierzchni 9399 hektarów. Panfil cieszył się opinią jednego z najlepszych konserwatorów przyrody w kraju.

Uczestniczył w utworzeniu Działu Przyrody Muzeum Warmii i Mazur w Olsztynie. Prowadził zajęcia w Olsztyńskim Studium Nauczycielskim, przedstawiając problematykę ochrony przyrody; popularyzował zagadnienie także w licznych publikacjach, ogłaszanych zarówno w prasie lokalnej ("Głos Olsztyński", "Warmia i Mazury"), jak i ogólnokrajowej ("Chrońmy Przyrodę Ojczystą"). Opublikował m.in.