Dominik ze Skorogoszczy bardziej znany jako Dominicus Germanus de Silesia (ur. w 1588 w Skorogoszczy (wówczas Schurgast), zm. 28 września 1670 w Real Monasterio de San Lorenzo de El Escorial) – franciszkanin, arabista.
Nie zachowały się informacje o jego życiu przed rokiem 1624, wiemy tylko, że był osobą duchowną. W tym roku w wieku 36 lat, wstąpił w Nysie do zakonu franciszkańskiego, w prowincji niemieckiej. Stąd też jego późniejszy przydomek „Germanus", on sam jednak określał siebie: Ego sum Silesita (Jestem Ślązakiem).
Po krótkim pobycie w zakonie w Nysie przeniósł się do Rzymu, gdzie został przyjęty do rzymskiej prowincji franciszkańskiej. Poświęcił się tam pracy naukowej, tj. studiom nad językami orientalnymi: arabskim, tureckim i perskim. W 1630 udał się do Ziemi Świętej, tam oprócz pracy duszpasterskiej doskonalił również swój język arabski. We wrześniu 1635 wrócił do Rzymu, gdzie podjął pracę w Świętej Kongregacji Krzewienia Wiary. W 1636 roku został lektorem kolegium misyjnego San Pietro in Montorio w Rzymie. W tym czasie współpracował również przy wydaniu Pisma Świętego w języku arabskim.