Mistrzostwa świata w łyżwiarstwie szybkim w wieloboju sprinterskim odbywają się co roku pod patronatem Międzynarodowej Unii Łyżwiarskiej (ISU). Pierwsze mistrzostwa odbyły się w amerykańskim West Allis w 1970 roku. Najczęściej zawody rozgrywano w Holandii (dziesięciokrotnie). Kobiety i mężczyźni rywalizują od początku edycji na tych samych zawodach, startując na dystansach 500 i 1000 m.
Najwięcej tytułów wśród kobiet zdobyła reprezentantka NRD Karin Enke, która zwyciężała sześciokrotnie w latach 1980–1981, 1983–1984 i 1986–1987. Wśród mężczyzn najczęściej triumfował reprezentant ZSRR, WNP i Białorusi Ihar Żalazouski, który był najlepszy w latach 1985–1986, 1989 i 1991–1993. Dla reprezentacji Polski jedyne dwa medale wywalczyła Erwina Ryś-Ferens, która w 1978 i 1985 r. zajmowała trzecie miejsce.
Od 2020 roku zawody te rozgrywane są co dwa lata, tym samym miejscu i czasie co mistrzostwa świata w łyżwiarstwie szybkim w wieloboju.