Sd.Kfz. 251/16, mittlerer Flammpanzerwagen (Gerät 916) – niemiecki samobieżny miotacz ognia z okresu II wojny światowej
Historia konstrukcji Pojazd został skonstruowany w styczniu 1943 roku w oparciu o budowany seryjnie transporter opancerzony Sd.Kfz.251 w wersji Ausf. B, a później także Ausf. C. Transporter został przebudowany w ten sposób, że po bokach pojazdu zamontowano dwa miotacze ognia Flammenwerfer kal. 14 mm osłonięte tarczami pancernymi. Ich mocowania pozwalały na obrót w zakresie 160 stopni. Zbiornik z cieczą zapalającą Flammöl Nr 19 znajdowały się wewnątrz pojazdu, wzdłuż obu boków kadłuba z tyłu. Każdy ze zbiorników mógł pomieścić 700 l mieszanki. Zapas ten wystarczał na oddanie 80 strzałów o długości 2 sekund. Za sprężanie i dostarczanie mieszanki do miotaczy odpowiedzialna była pompa Koebe, napędzana silnikiem Auto Union o mocy 28 KM. Zapłon był benzynowo-elektryczny. W maju 1944 roku zapłon bocznych miotaczy zmieniono na system wykorzystujący naboje zapalające. W pierwszych egzemplarzach dodatkowo znajdował się przenośny miotacz ognia kal. 7 mm umieszczony w tyle pojazdu. Był jednak na uwięzi - ograniczony 10-metrowym przewodem łączącym miotacz ze zbiornikiem z mieszanką. Zbiornik cieczy zapalającej dla tego miotacza znajdował się w tylnych drzwiach. Zapłon odbywał się za pomocą pocisków zapalających.