Spotkało się to ze spontaniczną odpowiedzią wiernych, którzy zaczęli przejmować cerkwie przejęte przez „odnowicieli” na rzecz „tichonowców”, zaś część kapłanów, którzy poparli reformy, oficjalnie wróciła do Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej. W tym samym czasie „metropolita Moskwy” Granowski został zmuszony do ustąpienia i ponownego przyjęcia tytułu biskupa, którym się dotąd posługiwał. Granowski stanął na czele Związku na rzecz Odnowy Cerkwi i objął sprzyjającą mu parafię w Moskwie. Wprowadził w niej szereg liturgicznych zmian, które miały zaadaptować obrzędowość prawosławną do zmienionych warunków historycznych. Zrezygnował z ikonostasu i przesunął ołtarz główny na środek nawy cerkiewnej, a nabożeństwa odprawiał w języku rosyjskim zamiast cerkiewnosłowiańskiego. Ostatecznie jednak Granowski zerwał również z ruchem odnowicielskim, który jego zdaniem zerwał z własnymi ideałami i stał się narzędziem w rękach ateistycznych władz. W 1927 zmarł, nadal uznany za heretyka przez Rosyjską Cerkiew Prawosławną. thumb|280px|Posiedzenie odnowicielskiego „Świętego Synodu”. 1926 rok.