Boleslovas Baranauskas (ur. 5 października 1902 w Vaivadiškiai w rejonie wiłkomierskim, zm. 2 grudnia 1975 w Wilnie) – litewski działacz partyjny i państwowy, funkcjonariusz radzieckich służb bezpieczeństwa, w latach 1940–1951 przewodniczący Rady Najwyższej Litewskiej SRR.
W 1921 wstąpił do nielegalnej Komunistycznej Partii Litwy. W latach 1923–1925, 1927–1935 i 1939–1940 więziony za działalność antypaństwową.
W lipcu 1940 wszedł w skład Sejmu Ludowego, który uchwalił przyłączenie Litwy do Związku Radzieckiego. W 1940 zasiadł po raz pierwszy w Radzie Najwyższej Litewskiej SRR – mandat sprawował do 1955. W okresie 1940–1951 pełnił obowiązki przewodniczącego Rady.
W okresie I okupacji radzieckiej (1940–1941) stał na czele organów bezpieczeństwa w okręgu Szawle, był zastępcą ludowego komisarza ds. bezpieczeństwa. Był odpowiedzialny za organizowanie wywózek w głąb ZSRR antyradziecko nastawionej ludności.
Po rozpoczęciu wojny niemiecko-sowieckiej w czerwcu 1941 ewakuował się w głąb ZSRR. Wykładał w moskiewskiej wyższej szkole NKWD. Współorganizował sowiecki ruch partyzancki na Litwie, stał na czele wydziału zwiadu i informacji.