Cechy Pokolenia 1898 Przedstawicieli tego pokolenia łączyło pragnienie odnowy ducha narodowego, poprzez odnowę jednostki. Ten ostatni cel usiłowali realizować poprzez ponowne zdefiniowanie podstawowych pojęć, takich jak: prawda, obowiązek, sens i cel istnienia. Odwoływali się także do tradycji kultury hiszpańskiej, w tym do hiszpańskiego romantyzmu i twórczości Cervantesa. Byli otwarci na idee europejskie, jednak przede wszystkim otaczali kultem Kastylię, uznając ten region za duchową stolicę Hiszpanii. Myśliciele tego pokolenia wyrażali również krytykę wobec konformizmu, który przypisywali środowiskom akademickim i artystycznym poprzedniej generacji.
Działalność i twórczość Członkowie Pokolenia 1898 podejmowali wspólne inicjatywy, m.in. protestowali przeciwko przyznaniu Nagrody Nobla José Echegaray w 1904 roku.
W dziedzinie poezji do istotnych dzieł tego pokolenia należą m.in. tomy: Soledades (Samotność) Antonia Machado (1903), Arias tristes (Smutne arie) i Diario de un poeta recíen casado (Dziennik poety świeżo poślubionego) Juana Ramona Jiméneza i Andanzas y visiones españolas (Wędrówki i widoki hiszpańskie) Miguela de Unamuno. W ramach prozy powstały m.in. utwory: La voluntad (Wola) José Martínez Ruiza "Azorín" i cykl Sonatas (Sonaty) Ramóna Marii del Valle Inclán.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Literatura hiszpańska Kategoria:Pokolenia literackie Kategoria:Hiszpania w XIX wieku