Wojna tracka W latach 13–11 p.n.e. lub 12–10 p.n.e., Pizon prowadził walki z TrakamiTytus Liwiusz, Dzieje Rzymu od założenia miasta, periocha ks. CXLFlorus, Zarys dziejów rzymskich, ks. II, rozdz. 27. W owym czasie bowiem Wologezes, przywódca plemienia Bessów, zbuntował się wraz ze swoimi zwolennikami. Pokonał i zabił w bitwie Reskuporysa II, władcę szczepu Sapajów, a jego stryja, Remetalkesa I, zmusił do ucieczki. W pogoni za nim najechał Chersonez Tracki, gdzie wywołał wielkie spustoszenie. Ze względu na te wydarzenia, Pizonowi, który był wtedy namiestnikiem Pamfylii oraz prawdopodobnie Galacji, nakazano wyruszyć przeciwko niemu. Gdy Bessowie usłyszeli, że Pizon się zbliża, naprzód wycofali się do swojej ojczyzny. Wtedy Pizon wkroczył do ich kraju i chociaż na początku został pokonany, zwyciężał ich po kolei i pustoszył zarówno ich ziemie, jak i ziemie sąsiednich plemion, które przyłączyły się do powstania. W ciągu trzech lat, tocząc walki zarówno pod murami miast, jak i w otwartym polu, wycinając w pień całe rzesze wrogów, Pizon zmusił wszystkie te plemiona do poddanie się. Kładąc kres powstaniu przywracał równocześnie bezpieczeństwo Azji i pokój MacedoniiWellejusz Paterkulus, Historia rzymska, ks. II, rozdz. 98.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Pizon Pontifex · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.