Sala jest oddzielona od Holu Głównego i prowadzącego do niej bezokiennego przedsionka metalową kratą, utrzymaną w złocisto-czarnej tonacji, zaprojektowaną we współpracy z Henrykiem Grunwaldem. Kratę wykonała dawna firma Bracia Łopieńscy. Drugie wejście prowadzi schodami ze znajdującego się nad salą Korytarza Marszałkowskiego. Marmurową posadzkę zdobią trzy kolorowe rozety z wielobarwnych marmurów (m.in. kararyjskiego, czarnego dębnickiego, czerwonego węgierskiego i Zielonej Marianny) i dolnośląskiego złocistego chalcedonu. Komponują się z nimi koliste stiukowe dekoracje na suficie z motywem liścia laurowego. Jest to najbogatsza dekoracja stiukowa we wnętrzach sejmowych.
Efektownymi elementami wnętrza są wielkie kryształowe kandelabry, wykonane według projektu Tadeusza Gronowskiego. Oprócz funkcji dekoracyjnej miały one także spełniać funkcję praktyczną – doświetlać salę, której okna wychodzą na północ.
W porównaniu z Holem Głównym Sala Kolumnowa jest niska. Powodem była chęć właściwego wyeksponowania Bohdana Pniewskiego ogromnego plafonu, który miał znaleźć się na suficie. Ten projekt nie został jednak zrealizowany, podobnie jak plany umieszczenia na ścianach wielobarwnych tkanin.
W latach 90. do trzonów kolumn doczepiono system nagłaśniający.