Leopoldo García-Alas y Ureña (znany jako Clarín), ur. 25 kwietnia 1852 w Zamorze, zm. 13 czerwca 1901 w Oviedo – hiszpański pisarz, publicysta i krytyk literacki.
Życiorys Dzieciństwo spędził w León i Guadalajarze. W wieku 13 lat rozpoczął edukację w Oviedo, gdzie ukończył studia i rozpoczął pracę jako prawnik. Lata 1871–1878 spędził w Madrycie, pracując jako dziennikarz. Tutaj też obronił pracę doktorską zatytułowaną „Prawo i moralność” (El Derecho y la Moralidad). Następnie przez rok wykładał w Saragossie, by wreszcie w roku 1883 objąć katedrę prawa rzymskiego na uniwersytecie w Oviedo.
Twórczość Clarín był autorem powieści psychologiczno-obyczajowych, opowiadań o charakterze refleksyjnym i dramatów oraz licznych esejów literackich. Był głównym przedstawicielem XIX-wiecznego realizmu hiszpańskiego. W swoich utworach występował w obronie demokracji, postępu i tolerancji religijnej. W narracji stosował charakterystyczne dla XIX-wiecznej prozy realistycznej środki stylistyczne, m.in. monolog wewnętrzny.