Po II wojnie światowej badania nad językiem kaszubskim rozwijały się w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku i od 1970 na Uniwersytecie Gdańskim oraz w Instytucie Slawistyki Polskiej Akademii Nauk. W środowisku gdańskim działał Jerzy Treder, który zajmował się m.in. gramatyką kaszubską i językiem artystycznym (m.in. Frazeologia kaszubska a wierzenia i zwyczaje (na tle porównawczym), wyd. 1989, Kaszubi. Wierzenia i twórczość. Ze Słownika Sychty, wyd. 2002, Historia kaszubszczyzny literackiej. Studia, wyd. 2005). Opracował też do druku Słôworz kaszëbsko-polsczi. Słownik polsko-kaszubski Aleksandra Labudy (1982 – razem z Edwardem Brezą) i Słownik polsko-kaszubski Jana Trepczyka (1994), był także redaktorem tomów Język kaszubski. Poradnik encyklopedyczny (2006) i Kaszubszczyzna/Kaszëbizna (2006 – razem z E. Brezą). Z UG byli lub są też związani Edward Breza, który badał onomastykę kaszubską oraz Marek Cybulski, Zenon Lica i Hanna Makurat (autorka Gramatiki kaszëbsczégò jãzëka, wyd. 2016). Z ośrodkiem warszawskim związani byli m.in. Zdzisław Stieber, Hanna Popowska-Taborska, Jadwiga Zieniukowa, Ewa Siatkowska, Zuzanna Topolińska, Kwiryna Handke, Ewa Rzetelska-Feleszko, Jadwiga Majowa. Poza ww. ośrodkami działał Zenon Sobierajski (profesor na Uniwersytecie im.