Za męstwo i odwagę okazaną w walce, jak również dla zachęcenia innych chłopów do udziału w powstaniu, naczelnik Kościuszko mianował go chorążym świeżo utworzonych Grenadierów Krakowskich. W związku z nominacją na oficera zmianie uległo również jego nazwisko, z chłopskiego Bartosz na Głowacki (nazwisko panieńskie jego matki). Zwolniony został z poddaństwa i otrzymał w dziedziczne posiadanie zamieszkiwaną przez siebie zagrodę. Prawie pewne jest również to, że Wojciech Głowacki nie został nobilitowany.
thumb|Pomnik Bartosza Głowackiego na polu bitewnym w Janowiczkach thumb|Pomnik Bartosza Głowackiego we Lwowie thumb|Pomnik Bartosza Głowackiego w Tarnobrzegu Zagadkowa jest zmiana nazwiska. Istnieje na ten temat wiele hipotez, jednak do najbardziej prawdopodobnych zalicza się dwie następujące. Otóż pierwsza zakłada, że nazwisko Głowacki, Wojciech przyjął od panieńskiego nazwiska swej matki, a druga to ta według której Wojciechowi nazwisko to nadał sam Tadeusz Kościuszko, w taki sposób przedstawiał to poetycko Wojciech Skuza:
Bartoszowi rzekł Naczelnik, że jest chłopem chwackim – chłopem tobie więcej nie być! – więc zwię cię – Głowacki!