XIX wiek thumb|400px|Schemat sieci kolejowej (do 1895 r.) w rejonie tzw.drogi węglowej z Wałbrzycha do Malczyc. Potrzeba połączenia Przedgórza Sudeckiego, już od początku XIX wieku najbardziej uprzemysłowionego rejonu Dolnego Śląska, m.in. z portem w Malczycach, stanowiła bezpośrednią przesłankę budowy kolei w regionie. Dotychczasowa forma transportu drogowego po tzw. drogach węglowych, z biegiem czasu stała się nieekonomiczna. Dyrektor Wyższego Urzędu Górniczego we Wrocławiu Friedrich Wilhelm von Reden oraz podlegli mu urzędnicy wyjeżdżali regularnie do Westfalii i Anglii. Podczas wyjazdu, urzędnicy poznawali najnowsze osiągnięcia techniki górniczej, natomiast po powrocie wdrażali zaobserwowane rozwiązania w podległych urzędowi kopalniach. W 1816 r., po jednej z takich wypraw z lat 1812–1814, Pruski Zarząd Górnictwa zlecił Johannowi Friedrichowi Krigarowi z Królewskiej Odlewni Żeliwa w Berlinie budowę parowozu zębatego. Wiosną tego samego roku Królewski Wyższy Urząd Górniczy dla Śląska (niem. Königliches Oberbergamt für Schlesien) postulował władzom centralnym zastosowanie kolei zębatej do transportu węgla między Wałbrzychem a Malczycami.