W XIX wieku Armenia stała się odległą prowincją imperium rosyjskiego. Chroniło to przed agresją islamską, ale nie sprzyjało rozwojowi kultury narodowej. W tym okresie nie powstały znaczące budowle. Po przyłączeniu do ZSRR w Armenii rozpoczęto budowę obiektów, mających świadczyć o potędze nowego ustroju. Architekci budowali gmachy reprezentacyjne, zwłaszcza w stolicy kraju, Erywaniu, stosując detale zaczerpnięte z zabytków Armenii. Dzięki temu, a także dzięki mistrzostwu tradycyjnego rzemiosła kamieniarskiego, uniknięto powtarzania pozbawionych umiaru zdobień pseudoklasycznych według wzorów socrealizmu. Dobrym przykładem jest budynek Matenadaranu, dzieło architekta Marka Grigoriana z lat 1945-57.
O przywiązaniu Ormian do tradycji narodowej świadczą najlepiej kościoły ormiańskie budowane przez społeczności diaspory. Należy do nich Katedra Ormiańska we Lwowie.
Bibliografia David Marshall Lang, Armenia kolebka cywilizacji, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1975 Mirosława Zakrzewska-Dubasowa, Historia Armenii, Ossolineum, Wrocław 1990, Mario Schwarz, Baukunst Armeniens, Institut für vergleichende Architekturforschung, 2004, С. Мнацаканян и Н. Степанян Памятники архитектуры в Советской Армении, Аврора, Ленинград 1971