Incydent platejski (znany także jako bitwa pod Platejami) – starcie zbrojne, które miało miejsce w marcu 431 p.n.e. pomiędzy wojskiem tebańskim a mieszkańcami Platejów w Beocji. Tebańczykom nie udało się zmusić Platejów do zerwania sojuszu z Atenami i przystąpienia do Związku Beockiego, Platejczycy zaś wymordowali wszystkich jeńców.

W rezultacie zarówno Teby, jak i Plateje wystąpiły z wezwaniem do swych sojuszników o przystąpienie do wojny; obie strony oskarżały się o jej wywołanie. Tak Ateny jak i Sparta potraktowały ten incydent jako casus foederis, co zapoczątkowało II wojnę peloponeską. Szczegółowy opis tych wydarzeń pochodzi od Tukidydesa.

Przyczyny Położone geograficznie w Beocji Plateje pozostawały polis niezależnym od Związku Beockiego. Usytuowane na rozwidleniu szlaków wiodących z Teb do Attyki i Megary, w odległości zaledwie 70 stadiów od Teb (ok. 14 kilometrów), znajdowały się pod stałą presją z ich strony. W VI w. p.n.e. wskutek machinacji spartańskich Plateje znalazły się w ścisłym związku z Atenami. Sojusz, będący w istocie zależnością od Attyki, sprawdził się podczas wojen perskich. Pomiędzy Tebami a Platejami często dochodziło do drobnych utarczek pogranicznych.