Włodzimierz Pietrzak (ur. 17 grudnia 1951 w Łodzi, zm. 24 stycznia 1993 w Warszawie) – polski surdopedagog, absolwent i nauczyciel akademicki Wyższej Szkoły Pedagogiki Specjalnej.
Życiorys 1977 – obronił pracę magisterską pt. Postawy emocjonalne dzieci głuchych wychowywanych w różnych warunkach środowiskowych pod kierunkiem prof. dr. hab. Adama Frączka 1978–1981 – studia doktoranckie w Instytucie Defektologii Akademii Nauk Pedagogicznych w Moskwie, doktorat nt. „Rozumienie emocji człowieka przez dzieci głuche” pod kierunkiem prof. dr hab. T.W. Rozanowej, (1985–1988 tamże staż habilitacyjny) 1987 – kierownik Pracowni Surdopedagogiki w Wyższej Szkole Pedagogiki Specjalnej 1988 – odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi 1990 – prorektor ds. studenckich i przekształceń WSPS 1991 – prodziekan Wydziału Rewalidacji i Resocjalizacji WSPS 1991 – uzyskuje tytuł profesora nadzwyczajnego. Praca habilitacyjna nt. „Rozwoju emocjonalnego głuchych” 1991 – stypendysta IREX, kilkumiesięczny staż naukowy w Gallaudet University w Waszyngtonie.
Obszary badań: rozwój emocjonalny głuchych, metody kształcenia młodzieży głuchej.
Zainteresowania naukowe wyniósł z domu rodzinnego, w którym był wychowywany przez niesłyszących rodziców.