W 1915 został mianowany bezpłatnym profesorem nadzwyczajnym bakteriologii i higieny Uniwersytetu Jagiellońskiego i przejął wykłady po profesorze Bujwidzie. Pod koniec 1919 przeniósł się do Warszawy, gdzie jako profesor zwyczajny bakteriologii przez 24 lata pełnił funkcję kierownika Katedry Serologii i Mikrobiologii Uniwersytetu Warszawskiego.
Opublikował wiele prac z zakresu serologii oraz bakteriologii (m.in. Surowice i szczepionki). Napisał pracę o wściekliźnie. Przeprowadzał na sobie doświadczenia z żywym zarazkiem. Prowadził działalność dydaktyczną, wychowawczą i społeczną wśród młodzieży akademickiej, od 1930 członek czynny Polskiej Akademii UmiejętnościReprezentanci nauk medycznych, zmarli członkowie AU w Krakowie, PAU, TNW i PAN, Katedra Historii Medycyny UJ CM. W 1938 odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski10 listopada 1938 „za zasługi na polu pracy naukowej” . Do 1939 był prezesem Komitetu Instytutu Radowego im. Marii Skłodowskiej-Curie.