Organizacja plutonu pieszego żandarmerii w 1939 – etat pododdziału żandarmerii Wojska Polskiego II RP w 1939 roku.
Pluton był podstawową jednostką taktyczną żandarmerii Wojska Polskiego w kampanii wrześniowej. Plutony piesze nie występowały w organizacji pokojowej wojska. Były pododdziałami formowanymi w wypadku wojny według założeń planu mobilizacyjnego „W”.
W 1937 planowano zmobilizować: Oddział Ochronny Kwatery Głównej Naczelnego Wodza (2 plutony żandarmerii + pluton Policji), Szwadron Ochronny Ministerstwa Spraw Wojskowych, Zamkowy Pluton Żandarmerii, 80 plutonów pieszych żandarmerii, 23 plutony konne żandarmerii (11 plutonów dla brygad kawalerii + 12 plutonów dla armii), 32 plutony krajowe żandarmerii dla okręgów korpusów, Ośrodek Zapasowy Żandarmerii "Staszów".
Plutony piesze żandarmerii przeznaczone były dla: 30 czynnych dywizji piechoty (plutony nr 1-30), Obszaru Warownego "Wilno" (nr 31) → 35 DP (rez.), Obszaru Warownego "Śląsk" (nr 32) 8 rezerwowych dywizji piechoty (nr 44, ?, 49, 50, 52, 55, 56, 66), Korpusu Interwencyjnego (nr 121), 6 armii (osiemnaście plutonów). Pozostałe plutony stanowić miały odwód naczelnego dowódcy żandarmerii.