Eco-indicator 99 – jedna z możliwych metod, służących do przeprowadzenia LCA.
Powstanie i przeznaczenie Metoda Eco-indicator 99 jest jedną z kilku metod, używanych w analizie LCA do oceny i określenia mechanizmu środowiskowego. Powstała ona jako udoskonalenie metody Eco-indicator 95. W metodzie tej znaczący nacisk kładziony jest na ocenę szkód. Metoda ta była udoskonalana w latach 1997 – 1999 przez grupę ekspertów. Badania były sponsorowane przez rząd Holandii jako fragment większej polityki ochrony środowiska w tym kraju.
Główne elementy metody Szkody na zdrowiu ludzkim, mierzone liczbą zgonów i lat życia w inwalidztwie, tzw. wskaźnik DALY. Szkody pogarszające jakoś ekosystemu, mierzone poprzez liczbę gatunków zwierząt bądź roślin zanikających na wyznaczonym obszarze w przeciągu określonego czasu. Szkody w zasobach surowcowych, mierzone poprzez dodatkową ilość energii, potrzebną do zrekompensowania w przyszłości powstałego ubytku.
Przykładowe wskaźniki używane w metodzie Eco-indicator 99 POCP – wskaźnik powstawania utleniaczy – mierzy powstawanie ozonu, na skutek reakcji fotochemicznych.