W 1845 dzięki wsparciu arcybiskupa warszawskiego Antoniego Fijałkowskiego powołany został na prorektora Akademii Duchownej w Warszawie; zaledwie kilka miesięcy później otrzymał profesurę teologii moralnej (z pominięciem procedury konkursowej) i złożył funkcję prorektora. Cieszył się powagą i szacunkiem przełożonych i współpracowników, czego wyrazem były pochlebne opinie w corocznych sprawozdaniach rektora dla Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Duchownych. W 1853 wszedł w skład Rady Akademii (odpowiednik senatu uczelnianego). Jako dydaktyk opierał się ściśle na podręczniku francuskiego jezuity Paula Gabriela Antoine'a Theologia moralis, ale wykłady uzupełniał trafnymi przykładami z praktyki. Sam ogłosił dwa artykuły – Rozprawa o obyczajowości i ocenianiu czynów ludzkich ("Pamiętnik Religijno-Moralny", rocznik 23, 1852) oraz O teologii moralnej O. Debreyna ("Przegląd Katolicki", rocznik 8, 1870, nr 47).