Łabędź – polski herb szlachecki, nie posiadający zawołania. Wzmiankowany w najstarszym zachowanym do dziś polskim herbarzu, Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae, spisanym przez historyka Jana Długosza w latach 1464–1480. Łabędź jest jednym z 47 herbów adoptowanych przez bojarów litewskich na mocy unii horodelskiej z 1413 roku.
Herb występował głównie wśród rodzin osiadłych w ziemi krakowskiej i sandomierskiej. Spośród najbardziej znanych rodów pieczętujących się herbem Łabędź, należy wymienić Zawiszowie i Duninowie.
Łabędzia używał też Stanisław Bonifacy Jundziłł.
Opis herbu
Opis historyczny Jan Długosz blazonuje herb następująco:
Po przetłumaczeniu:Kasper Niesiecki, podając się na dzieła historyczne Bartosza Paprockiego, Szymona Okolskiego i Marcina Bielskiego, opisuje herb:
Opis współczesny Opis skonstruowany współcześnie brzmi następująco:
Na tarczy w polu czerwonym, srebrny łabędź.
W klejnocie samo godło.
Labry herbowe czerwone, podbite srebrem.