Kazimierz Stanisław Michał Wodzicki herbu Leliwa (ur. 27 września 1816 na zamku w Korzkwi, zm. 20 października 1889 w Olejowie) – polski ornitolog, literat i hrabia.
Właściciel dóbr Olejów, Białokiernica, Białogłowy, Harbuzów, Bzowica, Hukałowce, Łopuszany, Moniłówka, Załoźce w powiecie zborowskim oraz Horbanówki w powiecie złoczowskim.
Życiorys Syn Józefa (1775–1847) i Petroneli z Jabłonowskich (1770–1859).
Poseł na sejm ustawodawczy w Kromierzyrzu w 1848, poseł na Sejm Krajowy w latach 1861–63 i do Rady Państwa w Wiedniu 1861–63, prezes rady powiatowej złoczowskiej 1867, prezes oddziału złoczowskiego galicyjskiego towarzystwa gospodarskiego, członek korespondent krakowskiego towarzystwa naukowego.
W 1851 r. opublikował książkę „Wycieczka ornitologiczna w Tatry i Karpaty galicyjskie na początku czerwca 1850 roku”, w której udokumentował 115 gatunków ptaków tatrzańskich. W trakcie tej wycieczki próbował też, jako jeden z pierwszych, wysondować największą głębokość Morskiego Oka, ale sznur o długości 60 sążni nie dosięgnął dna. W 1862 roku przekazał Uniwersytetowi Jagiellońskiemu kwotę 2000 złr na fundusz stypendialny w celu kształcenia młodzieży akademickiej w preparowaniu zwierząt, a po śmierci zapisał zbiór ptaków krajowych.