mały|Doggerland we wczesnym holocenie Doggerland – istniejący w okresie zlodowacenia północnopolskiego w środkowej i południowej części Morza Północnego masyw lądowy łączący Wielką Brytanię z Europą kontynentalną (obecnymi wybrzeżami Danii, Niemiec i Holandii).
Nazwę terenu ukuła jego brytyjska badaczka z Uniwersytetu Exeter od nazwy rozległej ławicy Dogger Bank pod wodami Morza Północnego, gdzie jeszcze w latach 30. XX wieku kutry rybackie podejmowały w sieciach rybackich szczątki prehistorycznych zwierząt.
Wynurzenie tych terenów z morza było spowodowane związaniem ogromnych mas wody w postaci lądolodów, skutkiem czego ówczesny poziom oceanów był o ok. 60–120 m niższy niż obecnie. Zależnie od poziomu morza, zmiennego na przestrzeni wieków, zmieniał się także obszar Doggerlandu. Ląd ten miał powierzchnię równinną, pozbawioną większych wzniesień. Był terenem bogatym w laguny, mielizny, delty rzek, bagna. Zamieszkiwali go ludzie kultury mezolitycznej (środkowa epoka kamienia), polujący m.in. na ptaki.