Badania Pierwszym historykiem, który dążył do nagłośnienia informacji o wydarzeniach związanych z protestem, był Nathan Stoltzfus, Amerykanin, absolwent Uniwersytetu Stanowego na Florydzie. Przyjechał on do Berlina w 1985 roku w związku z otrzymaniem stypendium Fulbrighta z zamiarem opisania protestu w pracy doktorskiej. Mimo otrzymywania wielu zniechęcających informacji (m.in. o braku pozostających przy życiu świadków wydarzeń), rozpoczął on szeroko zakrojoną kampanię, mającą doprowadzić do znalezienia świadków i innej dokumentacji wydarzeń. Stolzfus nawiązał współpracę ze wschodnioniemieckim radiem; w odpowiedzi na jego apel zgłosiło się wiele osób, m.in. osiemdziesięcioletnia Elza Holzer (bezpośrednia uczestniczka protestu), której relacje zrobiły na badaczu tak duże wrażenie, że zdecydował się zmienić plany i pozostać dłużej w Niemczech badając tę sprawę. Łącznie Stolzfus przesłuchał trzydziestu świadków. Największe trudności wiązały się z uzyskaniem informacji ze strony byłych prominentów hitlerowskiego reżimu – historykowi wielokrotnie udawało się dotrzeć do dawnych nazistów, jednak odmawiali oni zeznań.