Iglicznia większa, iglicznia wielka, iglik (Syngnathus acus) – gatunek ryby z rodziny igliczniowatych (Syngnathidae), blisko spokrewniony z iglicznią (Syngnathus typhle).
Występowanie Północny Atlantyk, od Zatoki Biskajskiej do zachodnich wybrzeży Wielkiej Brytanii oraz kanał La Manche, południowe rejony Morza Północnego. Żyjący w Morzu Śródziemnym podgatunek Syngnathus acus rubescens charakteryzuje się krótszą płetwą grzbietową. Iglicznia wielka przebywa głównie w strefie morskich wodorostów (łąki morskich traw), rzadko głębiej niż 15 m. Wstępuje również do słonawych wód ujścia dużych rzek oraz do przymorskich zalewów.
Charakterystyka Bardzo silnie wyciągnięte, smukłe makaronowate ciało z 17–22 kostnymi pierścieniami pomiędzy głową a płetwą grzbietową. Pysk rurkowaty, okrągły, o długości większej niż połowa długości głowy, jego wysokość jest mniejsza niż połowa wysokości głowy. Czoło silnie wysklepione. W płetwie grzbietowej położonej nad 7 a 9 pierścieniem znajduje się 29–30 miękkich promieni. Płetwy brzuszne i ogonowa obecne. Przed otworem odbytowym znajduje się 17–22 pierścieni tułowia. Ubarwienie jasno- lub ciemnobrązowe, czasami również zielonkawe, lśniące. Strona brzuszna jaśniejsza. Na bokach zwykle znajduje się ciemny, wzorzysty rysunek pierścieni. Nie jest szybkim pływakiem.