Jerzy Strojnowski (ur. 14 maja 1922 we Włodzimierzu Wołyńskim, zm. 3 kwietnia 1999 w Lublinie) – polski lekarz psychiatra, filozof, profesor Instytutu Psychologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.
Życiorys Jego ojciec Antoni, oficer Polskiej Armii, był rządcą majątku w Pruchniku. Matka Helena, z domu Długosz, była tłumaczką języka niemieckiego w Inspektoracie Szkolnym we Włodzimierzu Wołyńskim. Przed II wojną światową Jerzy Strojnowski uczęszczał do szkoły średniej w Jarosławiu, gdzie w roku 1944 złożył egzamin dojrzałości w zakresie liceum matematyczno-fizycznego. Wcześniej, w latach 1941–1943, uczył się w szkole technicznej w Krakowie. W czasach szkolnych należał do harcerstwa i Sodalicji Mariańskiej.
Po wybuchu II wojny światowej przyłączył się do oddziałów Wojska Polskiego, ale jeszcze we wrześniu 1939 roku jego oddział został rozbrojony przez wojsko sowieckie, a on sam dostał się do niewoli. Po kilku dniach udało mu się zbiec z transportu jenieckiego. W grudniu 1939 roku wstąpił do Związku Walki Zbrojnej w Pruchniku, przekształconego następnie w oddział Armii Krajowej. Brał udział w szkoleniu wojskowym i akcjach zwiadowczych oraz szyfrował depesze i meldunki w oddziale łączności. Pracował wówczas w Pruchniku we młynie i w tartaku. Następnie uczył się w Krakowie, pracując jednocześnie jako robotnik.