W latach 1952–1954 kontynuował studia filozoficzne w KUL, uzyskując w roku 1955 tytuł magistra filozofii, na podstawie pracy Z filozofii Hexaemerona św. Bazylego Wielkiego. W tym samym roku zdał egzamin na I stopień specjalizacji z psychiatrii. Drugi stopień specjalizacji z psychiatrii uzyskał w 1960 roku. Jednocześnie, w latach 1952–1958 pracował jako lekarz, a następnie dyrektor Wojewódzkiej Przychodni Zdrowia Psychicznego w Lublinie; w 1954 roku podjął również pracę w Domu Pomocy Społecznej Caritas Irena koło Zaklikowa.
W roku 1958 został adiunktem na KUL. W rok później odbył kilkumiesięczne studia specjalistyczne w Klinice Neurologiczno-Psychiatrycznej Uniwersytetu we Fryburgu Bryzgowijskim. Po powrocie z zagranicy kontynuował działalność medyczną, będąc lekarzem i ordynatorem w Państwowym Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Abramowicach, Oddział w Łysołajach (1960–1961 oraz 1970–1974), powrócił też do zajęć na Uniwersytecie. W latach 1967–1970 był członkiem Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaciół KUL, a następnie członkiem sądu honorowego tego towarzystwa.