Niektóre teksty publikował we współautorstwie z żoną Bronisławą.
Przez wiele lat był profesorem w Wyższym Seminarium Duchownym w Lublinie, wykładając psychologię pastoralną. 23 sierpnia 1980 roku dołączył do apelu 64 uczonych, pisarzy i publicystów do władz komunistycznych o podjęcie dialogu ze strajkującymi robotnikamiApel (dokument KSS KOR, Archiwum Opozycji IV/04.05.43 [b.n.s]). W roku 1981 podjął wykłady i ćwiczenia z psychoterapii w ramach studium podyplomowego z poradnictwa i psychoterapii, którego był współorganizatorem. W latach 1981–1984 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Nauk Społecznych KUL.
W 1982 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. W latach 1984–1985 wyjechał do USA i Kanady, podejmując studia i treningi w zakresie terapii rodzin.