Feliks Słonicki (ur. 26 października 1879 w Zawadach koło Łomży, zm. 12 grudnia 1949 w Płocku) – polski duchowny katolicki, scholastyk kapituły płockiej, wykładowca i rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Płocku.
Był synem Stefana i Anny z Marczaków, którzy prowadzili w Zawadach nieduże gospodarstwo rolne; wkrótce po narodzinach Feliksa rodzina przeniosła się do nieodległego Bronowa. Słonicki wychowywał się w atmosferze patriotycznej, m.in. dzięki opowieściom ojca, weterana powstania styczniowego. Przez pewien czas pobierał nauki prywatne u nauczyciela w Bronowie, potem uczęszczał do szkoły w Łomży. W 1899 rozpoczął studia w seminarium duchownym w Płocku. Święcenia kapłańskie otrzymał 3 września 1905 z rąk ówczesnego ordynariusza płockiego Apolinarego Wnukowskiego.
Po święceniach diecezjalni zwierzchnicy skierowali go na dalsze studia do Akademii Duchownej w Petersburgu, ale trudności ze strony władz carskich opóźniły wyjazd o kilka lat. W tym czasie Słonicki pełnił posługę wikariusza w Klukowie, Bielsku i przy katedrze płockiej, był kapelanem więziennym, prefektem w progimnazjum Topolińskiego, urzędnikiem konsystorza. Ostatecznie wyjechał do Petersburga w 1907 i po czterech latach uzyskał magisterium teologii.