Pułk Zachodnio-Ingermanlandzki (ros. Западно-Ингерманландский полк) – ochotnicza jednostka wojskowa podczas wojny domowej w Rosji
Historia 26 marca 1919 r. delegacja Ingermanlandzyków podczas rozmów z prezydentem Estonii Konstantinem Pätsem i głównodowodzącym wojskami estońskimi gen. Johanem Laidonerem uzyskała zgodę na sformowanie własnej jednostki wojskowej. Rozpoczęto tworzenie 3-batalionowego pułku piechoty, którego umundurować, uzbroić i wyposażyć mieli Estończycy. Miał on uczestniczyć w składzie Armii Północno-Zachodniej białych i wespół z estońskimi oddziałami w ofensywie na Piotrogród. Do pocz. maja został sformowany 325-osobowy 1 Ingermanlandzki Batalion, w połowie złożony z ochotników z północnej Ingermanlandii. Większość oficerów było Finami. Na jego czele stanął kpt. Aleksandr Tiunin. Od poł. maja batalion brał udział w walkach z wojskami bolszewickimi w składzie Armii Północno-Zachodniej gen. Aleksandra P. Rodzianki.