Ostatecznie pułk został podporządkowany dowództwu Armii Północno-Zachodniej (dotychczas podlegał dowództwu armii estońskiej), co wywołało niezadowolenie fińskich oficerów. 13 czerwca rozpoczęło się natarcie na forty Krasnaja Gorka i Sieraja Łoszczadź. W tym czasie w garnizonie Krasnej Gorki wybuchło powstanie antybolszewickie, ale żołnierze pułku nie byli w stanie go wspomóc z powodu silnego ognia artyleryjskiego oddziałów wiernych bolszewikom. Generał A. P. Rodzianko oskarżył Ingermanlandczyków o rzekome ukrywanie faktu wybuchu powstania i nieudzielenie pomocy, po czym wydał rozkaz o rozformowaniu pułku. Byli żołnierze mogli wstąpić do innych oddziałów. 350 z nich przeszło do specjalnie utworzonego samodzielnego batalionu Pułku Ostrowskiego. Pozostali powrócili do Estonii i Finlandii.
Bibliografia Historia Pułku Zachodnio-Ingermanlandzkiego (jęz. rosyjski) Siergiej W. Wołkow, Белое движение. Энциклопедия гражданской войны, 2003
Kategoria:Pułki piechoty Białej Armii Kategoria:Ingria Kategoria:Jednostki organizacyjne Białej Armii utworzone w 1919 Kategoria:Jednostki organizacyjne Białej Armii rozwiązane w 1919