W armii i niewoli W 1943 r. Gründgens wstąpił do armii. Służył w obronie przeciwlotniczej, m.in. na terenie Holandii. W 1944 r. powrócił do Berlina, ale w związku z zamknięciem teatrów w Rzeszy przez Goebbelsa, nie występował na scenie. W 1945 r., po zdobyciu Berlina przez Armię Czerwoną i klęsce Niemiec, trafił do radzieckiego obozu jenieckiego w Jamlitz. W jego uwolnienie z obozu zaangażowali się wybitni artyści niemieccy, w tym Paul Wegener, Erich Kästner i Ernst Busch. Petycje oraz wstawiennictwo sowieckiego oficera kulturalnego (a później znanego historyka filozofii), , przyczyniły się do uwolnienia aktora już w 1946 r. W obozie spędził 9 miesięcy.
Okres powojenny thumb|upright|Grób Gustafa Gründgensa na Cmentarzu w Hamburgu Po uwolnieniu zamieszkał wraz z żoną w Charlottenburgu i powrócił do pracy scenicznej. Wkrótce jednak małżonkowie rozwiedli się. W 1949 r. adoptował . W latach 1946–1947 grał w berlińskim teatrze im. Maxa Reinhardta. W 1947 r. Gründgens został dyrektorem teatru miejskiego w Düsseldorfie, a w 1955 – teatru dramatycznego w Hamburgu. Grał w teatrach niemieckich i zagranicznych, m.in. w Moskwie, Leningradzie, Nowym Jorku i Edynburgu. W 1963 r. wyruszył w podróż dookoła świata.