Również 6 lutego, prezydent Czadu Idriss Déby, po spotkaniu z francuskim ministrem obrony Hervé Morin, potwierdził, iż siły rebeliantów zostały pokonane, a wojska rządowe kontrolują stolicę, jak i całe terytorium państwa. W swoim przemówieniu oskarżył rząd Sudanu o wspieranie i faktyczne kierownictwo nad próbą zdobycia stolicy.
Rząd Sudanu natychmiast zaprzeczył tym oskarżeniom.
W miesiąc po bitwie rząd rozpoczął kopanie rowów o głębokości 3 metrów wokół miasta, z kilkoma ufortyfikowanymi bramami, mającymi utrudnić przyszłe ataki na stolicę. W sierpniu 2008 roku sąd w Ndżamenie skazał przywódców rebelii in absentia na karę śmierci, wśród osób skazanych byli między innymi były prezydent Hissène Habré oraz watażków Timane Erdimi i Mahamat Nouri.
13 marca 2008 roku podpisano w Dakarze porozumienie kończące wojnę czadyjsko-sudańską. Oficjalnie wznowiono stosunki dyplomatyczne, lecz obie strony nadal oskarżały się o łamanie postanowień pokojowych. W maju 2008 roku Sudan zerwał stosunki dyplomatyczne ze swym sąsiadem po tym, jak rebelianci z Darfuru zaatakowali stolicę Sudanu – Chartum. Prezydent Umar al-Baszir uznał, że Czad wspierał rebeliantów, jednak Czad stanowczo temu zaprzeczył.