Pianola (tytuł oryginalny: Player Piano) – futurystyczna antyutopia, opublikowana w 1952 roku. Jest pierwszą powieścią napisaną przez Kurta Vonneguta.
Książka w powierzchowny sposób opowiada o technologii stosowanej przez opisywane społeczeństwo i koncentruje się głównie na zagadnieniach natury socjologicznej. Opisywane zjawiska nierzadko przedstawiane są przez autora w ironiczny sposób, a on sam nie kryje postawy sentymentalnej do przeszłych czasów.
Fabuła Akcja książki toczy się w nieodległej (względem roku wydania) przyszłości, w której maszyny osiągnęły przewagę nad ludźmi. Praca ludzka została w tej rzeczywistości niemalże całkowicie zmarginalizowana i podporządkowana decyzjom maszyn. Postępujący proces mechanizacji doprowadził również do wytworzenia dwóch klas – inżynierów-menedżerów oraz nieinteligenckiej klasy niższej. Przydzielenie do klas odbywa się na drodze testu, przeprowadzanego przez nieomylne maszyny. Test ma za zadanie określenie współczynnika możliwości intelektualnych.