Rozrywkowe programy polegały na kopaniu się w jądra, a „filmem” stały się wyświetlane na ekranie przez określony czas pośladki. Prezenterzy telewizyjni występowali w skąpych strojach. Prezydent ówczesnych Stanów Zjednoczonych o imieniu Camacho był gwiazdorem filmów pornograficznych, a jego przemówienia były wygłaszane w sposób nastawiony na sensację i owacje, bez większej wartości merytorycznej. Każdy obywatel miał wytatuowany specjalny kod kreskowy, który jednoznacznie identyfikował go we wszelkich systemach komputerowych. Brak takiego kodu skutkował wyrokiem więzienia. Spotkało to Joe, ale ten, korzystając z głupoty strażników, szybko uciekł.
Po zrozumieniu zastanej sytuacji Joe i Rita próbowali nawiązać kontakt z ludnością, jednocześnie dążąc do odnalezienia wehikułu czasu. Joe został najinteligentniejszym człowiekiem na Ziemi, dzięki czemu prezydent mianował go ministrem. Miał on rozwiązać wszelkie problemy. Stwierdził, że rośliny odrosną po zastąpieniu napoju energetycznego wodą. Przez zdeprecjonowanie producenta napoju energetycznego ledwo uszedł z życiem. Okazało się bowiem, że gdy ów producent zbankrutował, niemal wszyscy stracili pracę. Po wielu trudnościach odnalazł w końcu wehikuł czasu, o którym mu opowiedziano, jednak była to nazwa krótkiej wycieczki prezentującej znaną w społeczeństwie historię.