thumb|350px|Miecz karoliński (wikiński) Miecz karoliński (wikiński) – zachodnioeuropejski miecz charakterystyczny dla epoki Merowingów i Karolingów, stosowany w okresie od VIII do XI wiekuWłodzimierz Kwaśniewicz: Encyklopedia dawnej broni i uzbrojenia ochronnego, 2017, s. 289-290..
Opis Całkowita długość mieczy karolińskich wynosiła około 1 metra. Charakteryzowały się one rękojeścią o dwudzielnej głowicy złożonej z poziomej krótkiej i grubej sztabki (na sztabce część umieszczana w postaci stożka lub trzech wachlarzowato ułożonych guzów) zbliżonej kształtem do jelca. Posiadały krótki i masywny trzon oraz jelec w kształcie krótkiej i grubej sztabki. Taka forma rękojeści przekształciła się z czasem, tworząc wiele wariantów typowych (na przykład trójdzielne krótkie jelce). Głownie mieczy karolińskich z wyodrębnionymi zbroczami nieznacznie przewężały się ku szczytowi.