Jednak największą sławę przyniosły SM.55 grupowe przeloty długodystansowe, których pomysłodawcą i wykonawcą był minister lotnictwa gen. Italo Balbo. W 1930 roku, dowodząc grupą 12 maszyn, przeleciał z Orbetello we Włoszech do Rio de Janeiro w Brazylii. Kolejny lot, z Rzymu do Nowego Jorku i Chicago w 1933 roku, okazał się wielkim sukcesem propagandowym. 24 samoloty zgrupowane w czterech eskadrach przeleciały nad północnym Atlantykiem, z międzylądowaniami w Reykjavíku i na Labradorze, aby dotrzeć na Wystawę Światową w Chicago. Wszystkie samoloty były pomalowane na biało z czarnym grzbietem gondoli silnikowej i spodem kadłubów.
Maszyny w wersji wojskowej były wykorzystywane przez Regia Aeronautica jako rozpoznawczo-bombowe łodzie latające dalekiego zasięgu. Były też używane w ratownictwie morskim. Mimo archaicznej konstrukcji dotrwały w służbie do zakończenia II wojny światowej. Kilka egzemplarzy zakupiła Rumunia do swoich eskadr na Morzu Czarnym.