mały|240px|Kawiarnia IPS w Warszawie (1933). Od lewej: Alfred Terlecki, Ludomir Janowski, Henryk-Nowina Czerny, Edward Czerwiński, Aleksander Rafałowski, Maciej Nehring Aleksander Rafałowski (ur. 5 czerwca 1894 w Warszawie, zm. 22 stycznia 1981 tamże) – polski artysta malarz i scenograf.
Życiorys Syn Henryka. Studiował w latach 1913–1914 w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych u Jacka Malczewskiego, w latach 1915−1922 w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych u Edwarda Trojanowskiego oraz w latach 1922−1923 w Berlinie u Aleksandra Archipenki. W 1926 dzięki stypendium wyjechał do Paryża. Był członkiem założycielem Grupy Kubistów, Konstruktywistów i Suprematystów „Blok” (1924−1926) oraz ugrupowania „Praesens” (1926−1929). Swoje prace pokazywał na licznych wystawach indywidualnych w kraju i za granicą, m.in. na corocznym salonie Zachęty w Warszawie (1911), w Instytucie Propagandy Sztuki w Warszawie (1926, 1928, 1929, 1937), Galerie Sacrée du Printemps w Paryżu (1927) i Teatro Moderno w Rzymie (1929).